Bobry posiadają niezwykłe umiejętności inżynierskie, a co za tym idzie zdolność do przekształcania środowiska. W wyniku tej działalności powstają tamy, kanały, nory oraz żeremia.

 

Tamy

Bobry budują tamy przeważnie na niewielkich, płytkich ciekach z lokalnie dostępnego materiału: gałęzi, mułu, darni, kamieni. Przy budowie i naprawach tam spławiają materiał zgodnie z prądem. Po wybraniu odpowiedniego miejsca umocowują gałęzie szkieletowe w dnie, następnie układają je zgodnie z kierunkiem prądu. Na nich kładzione są poprzecznie gałęzie, muł, części roślin i darń, jako materiał uszczelniający. Proces powtarza się aż do zakończenia budowy tamy.  Gotowa konstrukcja jest szczelna i woda może przelewać się tylko górą.

 

 

 

Kanały

Kanały wypełnione wodą, kopane przez bobry w pobliżu cieku, stanowią korytarze , którymi zwierzęta poruszają się do żerowisk.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nory

Gdy brzegi cieków lub zbiorników wodnych są wysokie, a grunt zwięzły, bobry kopią nory mieszkalne. Często są one wielopoziomowe, z kilkoma komorami, a długość korytarzy może dochodzić do kilkudziesięciu metrów. Ujście korytarzy znajduje się zawsze pod wodą, natomiast na brzegu znajdują się ujścia kanałów wentylacyjnych.
Ponieważ nory często zapadają się, bobry łatają powstałe dziury od wewnątrz gałęziami i mułem. Później nanoszą materiał z zewnątrz i powstaje półżeremie, czyli coś pośredniego między norą i żeremiem.

 

Żeremia

Na terenach nizinnych bobry budują domki – żeremia z materiału podobnego, jak ten do budowy tam. Pracują dwiema metodami: jedna polega na wykopaniu nory prowadzącej od podwodnego wejścia do komory ponad poziomem wody. Na komorę nakładane są gałęzie, muł  i inny materiał. Według drugiej metody bobry wykonują w podłożu zagłębienie, wokół którego układają gałęzie i muł. Później taka prowizoryczna komora jest zamykana od góry, a wyjście prowadzi pod wodę.

Wysokość żeremia może dochodzić do 3 metrów, a  średnica u podstawy do 20 metrów. Bobry poprawiają gotowe żeremie praktycznie codziennie, ale dwa razy w roku robią to bardzo intensywnie: jesienią, nanosząc gałęzie i muł uszczelniają je i zabezpieczają przed zimą, zaś na wiosnę wzmacniają żeremie przed urodzeniem się młodych. Wahania temperatury w żeremiu, w porównaniu z temperaturą powietrza na zewnątrz, są dużo mniejsze. Często w dni zimne i wilgotne daje się zauważyć wydobywającą się z żeremia smużkę pary wodnej.

W środku żeremia, ponad poziomem wody, znajduje się zazwyczaj jedna komora, zaś u szczytu domku funkcjonuje kanał wentylacyjny utworzony przez luźno ułożone gałęzie. Komory są wyścielone suchym materiałem roślinnym oraz wiórami drzewnymi „wykonanymi” przez bobry z grubszych gałęzi przeniesionych do domku.

 

Magazyny

Bobry magazynują karmę drzewną – ścięte patyki – w postaci tratw zatapianych pod wodą. Magazyny znajdują się w pobliżu wyjścia z żeremia lub nory.